Indopat.nl

George Patrick van Zeijl

Selamat Jalan, Adé

Zeer bedroefd, maar met een onuitwisbare herinnering hebben wij veel te vroeg afscheid moeten nemen van onze dierbare papa, neef, broer, zwager, oom en vriend. Patrick, we zullen je allemaal missen, en je nooit vergeten, hoop dat je een goede tijd beleefd daarboven.

Saudara

Wie zal zondag 23 januari 2005 nog vergeten.

 

Ik weet nog hoe ik me die dag voelde toen ik wakker werd, er was iets goed mis, maar wat het precies was wist ik toen nog niet. We zouden gaan zwemmen, maar ik ben niet meegegaan.

Tot ik een telefoontje kreeg, wat er toen allemaal door me heen ging is met geen pen te beschrijven, maar wat was ik blij dat je meiden niet thuis waren. Want op dat moment kon ik niet logisch en normaal reageren. Ben naar je huis gegaan en toen ik daar aan kwam wist ik “het is echt”. Iedereen was daar aanwezig en stonden voor het huis. Niemand mocht naar binnen toe, want de technische recherche was nog met onderzoek bezig. We hebben gewacht totdat je werd opgehaald en zijn toen met zijn allen naar Sonny en Sjoukje hun huis gegaan.

Iedereen had zoveel vragen maar geen antwoorden en iedereen zat voor zich uit te staren. Waarom, waarom heb je dit gedaan Pat?

Mij stond een moeilijke taak te wachten, want ik moest nog naar huis om jou dochters te gaan vertellen dat hun vader dood was. Wat moest ik ze vertellen en vooral hoe moet ik het vertellen. Ik kon ze toch moeilijk de waarheid vertellen, want die kon ik zelf amper aan. Ik heb ze verteld dat jij je eigen kaarsje hebt uitgeblazen, omdat je het leven niet leuk meer vond. Dat je de leuke dingen in het leven niet meer kon zien. En dat je zelf een einde aan je leven hebt gemaakt omdat je dat zelf echt heel graag wilde Dat was het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen.

Er volgde nog meer moeilijke dagen, want er moest een boel geregeld worden. Die dagen ben ik erbij geweest, maar er is ook veel langs me heen gegaan. Iedere dag kwamen we bij elkaar om te praten, te huilen en te lachen. Je dochters liepen ook rond, maar beseffen deden ze het nog niet. Ze wisten dat je dood was, maar wat dat inhoud wisten ze nog niet goed. Dat iedereen zo verdrietig was vonden ze heel erg . Ik moest ook gaan beslissen of de meiden nog afscheid van je mochten nemen toen je lag opgebaard, maar toen ik je zag ben ik geschrokken, want Pat wat zag je er ongelukkig uit. Ik heb besloten dat ze je zo niet mochten zien. Ze moesten je herinneren zoals je was toen je nog leefde.

Weet je, ik ben zo boos op je, maar het doet me ook zoveel verdriet, wat er is gebeurd. Waarom dacht je dat dit je oplossing was? Het was misschien voor jou de oplossing, maar wij kunnen hier niets mee. Ik heb de schuld ook bij mezelf gezocht en dat gevoel heeft iedereen wel. Maar ik weet dat ik niet de schuldige ben, want je hebt dit zelf gedaan. Maar het idee dat je daar die avond hebt gestaan. Met wat er door je heen ging op dat moment, het moment dat jij je zo alleen en klote voelde. Wat is er die avond gebeurd dat je tot die oplossing kwam. Heb je al langer met dat idee gelopen dat zijn gedachtes die maar door mijn hoofd malen. Maar die antwoorden zal ik nooit krijgen.

Monique

 

 

About Us | Site Map | Privacy Policy | Contact Us | ©2007 S & S productions